می مخور رقص مکن عشق مجو یار مگیر

شب چه پنهان ز تو تا صبح قدح پیمایی

چه گویم دلکا موعظه من بپذیر

ترک کن خیرگی و خودسری و خودرایی

حیف باشد که تو دامن به گناه آلایی

دل سودای من چون شنود این سخنان

به خروش آید و از خشم شود صفرایی