چشمش آماس کند بسکه ز زرداب جگر

حیف باشد که تو دامن به گناه آلایی

دل سودای من چون شنود این سخنان

به خروش آید و از خشم شود صفرایی

پر شود چون شکم مردم استسقایی

قصه ها دارم ازین دل که اگر شرح دهم

همه گویند شگفتا که نمی فرسایی