تارزن زاغی و ریحان و ملیمای یهود

رو به من کرد که کو چنگی و چون شد نایی

خیز و خدام مرا گو که بیارند به نقد

یک دو رقاص و دو سارنگی و یک سرنایی

ضرب گیر اکبری و احمدی و بابایی

هم بگو مغبچه یی چند بیایند و خورند

می چون زمزم با زمزمه ترسایی