تا ز رخ چین بری و زنگ ز دل بزدایی

چون رخت آینه رنگست و خطت شامی چهر

بخشمت شام و حلب با لقب پاشایی

چین و تاتار به تار سر زلف تو دهم

الحقم خنده ز دل آمد و از مستی او

وانهمه ملک که بخشید ز بی پروایی

گفتم ای دل چه کنی قسمت ما هم بگذار