بازم آهسته قسم دادکه قاآنیا

وانهمه ملک که بخشید ز بی پروایی

گفتم ای دل چه کنی قسمت ما هم بگذار

لاف شاهی چه زنی هرزه چرا می لایی

چشم دارم که به آزار دلم نگرایی

طفل پنهان به تفکر که کی آرند کباب

لیکنش هیبت دل بسته لب از گویایی