در قصور صفت ذات تو از دانایی

یا پی دیدن دیدار تو نارسته ز خاک

بخشد اوراق شجر را سمت بینایی

خلق را شرم ز نادانی خویش است و مرا

جنبش خلق جهان از نفس رحمت تست

اثر ناله نی نیست مگر از نایی

صیت جود تو اگر باد در آفاق برد