یا پی دیدن دیدار تو نارسته ز خاک

ذره را ماند خورشید ز ناپیدایی

چه عجب گر ز پی مدح تو یزدان به رحم

دهد اعضای جنین را صفت گویایی

بخشد اوراق شجر را سمت بینایی

خلق را شرم ز نادانی خویش است و مرا

در قصور صفت ذات تو از دانایی