ذره را ماند خورشید ز ناپیدایی

وهم خورشید زمین گیرش دی داد لقب

عقل گفتا ز چه خورشید به گل اندایی

ای که در سایه اقبال جهان افروزت

چه عجب گر ز پی مدح تو یزدان به رحم

دهد اعضای جنین را صفت گویایی

یا پی دیدن دیدار تو نارسته ز خاک