عقل گفتا ز چه خورشید به گل اندایی

شهریاری که به مهر رخ جان افروزش

هست خورشید فلک را صفت حربایی

وهم خورشید زمین گیرش دی داد لقب

ای که در سایه اقبال جهان افروزت

ذره را ماند خورشید ز ناپیدایی

چه عجب گر ز پی مدح تو یزدان به رحم