که جان ز شرم نماید ز آستین ما را

به گاه جلوه از آن ماه روی زیبا را

نظر به حال دل آن پر غرود نگشاید

که سیر دیده نبیند متاع یغما را

امید مغفرتت بس مرا که هم امروز