ز لاف صبر بسی نادمیم، طعنه مزن

منم که یافته ام ذوق صحبت غم را

به صبح عید دهم وعده ی شام ماتم را

مروت که ملامت بلاست ملزم را

به لذت ابد ار زنم او دلا مژده

که داد بی اثری انفعال مرهم را