شب کرده صبح عافیتی نادمیده را

الماس ریزه کس نخرد در دیار عشق

کانجا به توتیا نبود صلح دیده را

آورده ام به کف سر زلفی که بر دلم

عرفی به زیر تیع مشو مضطرب که هست

اجری دگر شهید به خون تپیده را