عرق ز ناصیه بیرون جهد که شرم کجاست

از آن من گردیدند طایران حرم

که هر آن نوا که شنیدم شناختم که کجاست

جوی در وجود خود از مردمی نیابم هیچ

به آدمی ی فرومایه دل مبند عرفی

که این متاع زبون بازمانده ی یغماست