داغی است داغ ما که جگرها درو گم است

خیز ای شمال بخت که زورق برون بریم

زین موج خیز فتنه که سرها درو گم است

کی مرد ماست هر که نهد داغ بر جگر

عرفی به عیب دوستی ار شهره ای چه غم

عیب است دوستی که هنرها درو گم است