عرفی به عیب دوستی ار شهره ای چه غم

زین موج خیز فتنه که سرها درو گم است

کی مرد ماست هر که نهد داغ بر جگر

داغی است داغ ما که جگرها درو گم است

عیب است دوستی که هنرها درو گم است