می بارد از رخش که ستمگاره کسی است

حیرت ملازم گل رخساره کسی است

دیوانه گی نتیجه نظاره کسی است

از جام کینه ام چو رود مست و خون چکان

غمخوار نیست هر که بود غمگسارجوی

بیچاره آن که منتظر چاره کسی است

از خاک گشتگان تو هر گل که می دمد