بیچاره آن که منتظر چاره کسی است

از جام کینه ام چو رود مست و خون چکان

می بارد از رخش که ستمگاره کسی است

غمخوار نیست هر که بود غمگسارجوی

از خاک گشتگان تو هر گل که می دمد

معلوم می شود که دل پاره کسی است

فارغ ز خیرگی نگر در روی آفتاب