آن بنده که پرورده ی آب و علف توست

در خواب شب آلوده به خون دید خدنگت

تعبیر جز این نیست که عالم هدف توست

این قول نه کذب است، کجا دیده شناسد

عرفی چه همی گفت که آن مقبل ناچیز

دانسته که راهش به دل پر شعف توست