عرفی چه همی گفت که آن مقبل ناچیز

تعبیر جز این نیست که عالم هدف توست

این قول نه کذب است، کجا دیده شناسد

آن بنده که پرورده ی آب و علف توست

دانسته که راهش به دل پر شعف توست