بر آرد سبو از دل آواز هو

بیا ساقیا می بگردش در آر

که دلگیرم از گردش روزگار

مئی ده که چون ریزیش در سبو

از آن می که در دل چو منزل کند

بدن را فروزان تر از دل کند

از آن می که گر عکسش افتد بباغ