به می گرم کن جان افسرده را

خراب می و ساغر و شاهدم

سرم در سر می پرستان مست

که جزمی فراموششان هر چه هست

که می زنده دارد تن مرده را

مگو تلخ و شور آب انگور را

که روشن کند دیده کور را