درون خرابات ما شاهدیست

رهاکن خودی و خدائی ببین

تکلف بود مست از می شدن

خوشا بیخود از ناله نی شدن

که بدنام ازو هر کجا زاهدیست

بخور می که در دور عباس شاه

به کاهی ببخشند کوهی گناه