بدست آر، نوباوه تاک را

بیا بگذر از قید ناموس و ننگ

بزن شیشه خودپرستی به سنگ

بینداز از دست مسواک را

ز من بشنو، از زهد اندیشه کن

بهار است، دیوانگی پیشه کن

بزن دست و صد چاک زن جامه را