ز کوی خرابات آواره ای

چه دستار پیچیده ام در سرش

دلم سوخت بر حال زاهد بسی

که بیچاره تر زو ندیدم کسی

زبان بسته حیوان بیچاره ای

ندانم چه دیده است از زندگی

نمیرد چرا خود ز شرمندگی