زبان بسته حیوان بیچاره ای

دلم سوخت بر حال زاهد بسی

که بیچاره تر زو ندیدم کسی

ز کوی خرابات آواره ای

ندانم چه دیده است از زندگی

نمیرد چرا خود ز شرمندگی

که از بزم رندان نماید نفور