در سایه ماست مهر و افلاک

دیگر نشود به هیچ خورسند

خاطر که گرفت خو به تریاک

تا سایه به خاک ما فکندی

بر تارک آسمان چو تاجیم

هر چند که کمتریم از خاک

صد شکر که نیستیم هر گز