ره آمد شدن از گریه بر اغیار می بستم

چو از جور رقیبان از در او بار می بستم

خوش آن خاری که چون سنگش بسر میزد من از حسرت

چو گل میچیدم و بر گوشه دستار می بستم

گشادم از در پیر مغان شد کاشکی ز اول