که گرفتار توست پیر و جوان

چند گیرم ز غم به دندان دست

آه از دست آن لب و دندان

سرو آزاد جان از ین غم داد

آنچنان شد غمش گریبان گیر

که گریبان ندانم از دامان

روز وصل تو میروم از هوش