مگر که یار شکسته است ساغر پیمان

دگر چه رفت که سر نیست در غم دستار

صبا چه گفت به بلبل زبیوفائی گل

که همچو اخگر آتش فشان شد از منقار

مگر که دوست گذشتست از سر اقرار

فغان ز دست شکنهای طره مشکین

امان ز دست ستمهای نرگس بیمار