مگر که در دل من آفتاب کرده گذار

هزار نوح نسازد علاج طوفانم

گر اختیار گذارم به دیده خونبار

مگر که بر لب من شهد ناب کرده گذر

زبان چو برگ گلم باز عنبر آگین است

زبان ز بوی خوشم گشته نافه تاتار

مگر ز شاه نجف سر زد از دلم حرفی