زبان چو برگ گلم باز عنبر آگین است

گر اختیار گذارم به دیده خونبار

مگر که بر لب من شهد ناب کرده گذر

مگر که در دل من آفتاب کرده گذار

زبان ز بوی خوشم گشته نافه تاتار

مگر ز شاه نجف سر زد از دلم حرفی

مگر گذشت حدیثی ز حیدر کرار