زان که تذرو این چمن، طمعه زاغ می خورد

بنده دل شوم که او، خون فراغ می خورد

خدمت درد می کند، نعمت داغ می خورد

طوبی و خلد عافیت، می نخرم به مشت خس

از چمنی نمی برد، نعمت برگزیده را

آن که وظیفه ثمر، از همه باغ می خورد

بی ادبی است موسی ام، ره بدهی به طور خود