من و آن غمزه که چون تیغ برآرد ز میان

ما کسی را نشناسیم که غم نشناسد

هست بیگانه مرا آن که الم نشناسد

طایر بتکده و مرغ حرم نشناسد

شرم باد از صنمی، برهمنی را که اگر

در حرم دیده گشاید به صنم، نشناسد