دل عرفی بود آسوده ز هر بود و نبود

تا ابد کام دلش لذت غم نشناسد

با شهیدان شهادت که غم راز لبم

زخم ما مرهم و الماس به هم نشناسد

دو جهانی که وجود است، عدم نشناسد