تا به لب می رسد، از ضعف نفس می گردد

در بهاران همه کس همدم مرغ چمن اند

دل من هم نفس مرغ قفس می گردد

ناله ای می کشم از درد تو گاهی، لیکن

بندهء عشقم و آیین دیارش، کانجا

در به در شعله به دنباله خس می گردد

از قبول است، نه از حیله، که عرفی همه شب