که آتش از رگ بیماریم علم می زد

هئوز سایه نشین آفتاب حسن ز زلف

گرفته دست بر آن زلف خم به خم می زد

به جان دوست که فصاد غمزه نیش نداشت

به کعبه آمده عرفی ز کفر دور نمود

به این نشانه که ناقوس در حرم می زد