که ما به صلح دهیم او به جنگ می گیرد

دلم ز کوی خرابات دور کرده، هنوز

خبر ز کوچه ناموس وننگ می گیرد

به ملک هستی ما رو نهاد سلطانی

به لاک جوهر شمشیر، ناز خوبانیم

که تار زخم جدا گشته رنگ می گیرد

هجوم عشوه یار است بر دل عرفی