گل ها همه در خوابگه بی خبری بود

هرگاه که مژگان مرا شوق تو برداشت

گر قطره و گر دجله سرشکم جگری بود

در بسته اندیشه به جز خار ندیدم

نگسسته زهم جذبه توفیق و گرنه

شبگیر طلب بر اثر بی بصری بود

جمعیت عرفی همه دانست که عمری