جهان عشق را نازم که سلطان گدای او

فغان کز سینه دائم آه بی تاثیر می زاید

صباح عیدم از دل ناله شبگیر می زاید

بسی دلشاد می میرد ولی دلگیر می زاید

طلب کن دایه کش زهر بیرون آید از پستان

که طفلان هوس را تشنگی از شیر می زاید