بسی دلشاد می میرد ولی دلگیر می زاید

فغان کز سینه دائم آه بی تاثیر می زاید

صباح عیدم از دل ناله شبگیر می زاید

جهان عشق را نازم که سلطان گدای او

طلب کن دایه کش زهر بیرون آید از پستان

که طفلان هوس را تشنگی از شیر می زاید

مصیبت بین که غافل مردم و فارغ در آن وادی