مصیبت بین که غافل مردم و فارغ در آن وادی

بسی دلشاد می میرد ولی دلگیر می زاید

طلب کن دایه کش زهر بیرون آید از پستان

که طفلان هوس را تشنگی از شیر می زاید

که مجنون تنگ لیلی بسته زنجیر می زاید

به دلق و برد و تسبیح از ره مرو عرفی

که از تقوای زاهد شیوه تزویر می زاید