این سیل که بینم نمی از طبع تو عرفی

گر خاک مرا خشت حرم خانه نسازند

آتش به دو عالم زده از ناز و مرا غم

کز حسن تو بازیچه به افسانه نسازند

ظلمست که از خاک تو پیمانه نسازند