چنین که از ته دل تا لبم دعا جوشید

که دست در خم می زد، که خون ما جوشید

که برفروخت که درچشم ما حیا جوشید

هزار آبله از هر نفس فروریزد

ترانه که چمن را به خون گرم گرفت

که ناگذشته بر او سینه صبا جوشید

کرشمه که بر اصحاب درد می بارد