کرشمه که بر اصحاب درد می بارد

چنین که از ته دل تا لبم دعا جوشید

ترانه که چمن را به خون گرم گرفت

که ناگذشته بر او سینه صبا جوشید

که خون گرم شهیدان هزار جا جوشید

چنان ملامت عرفی مرا پریشان کرد

که عذر معصیتم از لب قفا جوشید