دل تنگ عیش مارا، که شمارد از صبوران

به ره تو دیر مردم، دلم این غبار دارد

به بهانه ترحم ، نکشی مرا ، وگرنه

سر خون گرفته من، به بدن چه کار دارد

که هزار زخم دندان، جگرش نگار دارد

سخنم از آن نباشد، بر اهل عیش روشن

که چو باد کوچه غم، نفسم غبار دارد