که هزار زخم دندان، جگرش نگار دارد

به بهانه ترحم ، نکشی مرا ، وگرنه

سر خون گرفته من، به بدن چه کار دارد

دل تنگ عیش مارا، که شمارد از صبوران

سخنم از آن نباشد، بر اهل عیش روشن

که چو باد کوچه غم، نفسم غبار دارد

ز متاع شهر سنت، بود آن گران تجمل