ز متاع شهر سنت، بود آن گران تجمل

که هزار زخم دندان، جگرش نگار دارد

سخنم از آن نباشد، بر اهل عیش روشن

که چو باد کوچه غم، نفسم غبار دارد

که ز عشوه جشم بندد، ز کرشمه عار دارد

نه شهید غمزه او، دهد این نشانه، عرفی

که هزار شمع عشرت، ز سر مزار دارد