اجل به صیدگه ناز او شود پامال

جگر ز ناله مرغ چمن فروریزد

فلک نظر به که دارد که نیش غمزه او

هزاز ناوک جادوفکن فروریزد

ز بس بر سر هم جان وتن فروریزد

نهفته بر لب شیرین اگر زنی انگشت

فسانه های غم کوهکن فروریزد