کسی عنان دلم می کشد به سوی مراد

کسی می طربم در ایاغ می ریزد

که زهر غم به گلوی فراغ می ریزد

که خار فتنه به راه سراغ می ریزد

کسی که نعمت مقصود بر درش دیدم

که استخوان هما پیش زاغ می ریزد