سر از نیستی بردی اندر سپهر

که پرهیز از آن کن که بد کرده ای

که او را به بیهوده آزرده ای

بدان دار اومید کو را به مهر

فرخ زاد برهم بزد هر دودست

بدو گفت کای شاه یزدان پرست

به بد گوهران بر بس ایمن مشو